Elonole’ye…

Biliyorum…

Derinlerden yansıyan

Bir gariplik var üstümde

Ne desem…

Ağlayış, gülüş; sevinç, keder…

Hem gülüyor hem ağlıyorum

Aynı ân’a ikisini de sığdırıyorum

Diyorum ki kalbini dinle!

Hep ölümler ilham oldu bana

Dertten uzak kalmak ölüm gibi geldi

Dertliyken de hüzünlüyüm

Dertten yoksunken de

Biliyorum;

Fazlalıkları yaşıyorum bu hayatta

Uzatmaları oynuyorum

Bütün deliliklerim bundan

Biliyorum…

Sorun şu ki;

Gecesinde derin olmak

Gündüzünde sığ görünmek istiyorum

Her şeyi sığdırmaya çalışıyorum bir ân’a

‘Koşanlar ve konuşanlar’

Ben koşmak istiyorum

Ama…

Yeri geldiğinde konuşabilmek de…

Bilmemek dert

Bilmek daha da büyük bir dert oluyor içimde

İstiyorum…

Hem seyretmek, hem oynamak…

Önce koşmak, sonra konuşabilmek(?)…

Arıyorum…

Taze bir ses, beliğ bir nefes…

Edebiyat Konağı Dergisi

www.edebiyatkonagi.net

s.sarikaya@edebiyatkonagi.net