Nedir adı, her ân değişen
Üzerime sinmiş bu garipliğin?

Bütün bu telâş niye
Fazlalıkları yaşarmış gibi?

Her şeyi sığdırmayı bir âna
Niçin ister ki insan?

Sorabilir miyim derdime
Hem varlığı hem de yokluğuyla neden hüzünlendirir?

Nasıl istemez ki bir insan
Bütün ihtişamıyla yaşamayı, sadeliği?

Ve gidersen bir gün, nedir kalan
Varlığın mıdır, yoksa hiçliğin mi?

Doğru mu üzerindeki elbisenin
Çamurdan işleme bir kumaştan olduğu?

Sızıntı 375. Sayı – Nisan 2010

Ama dönerse umutların eli kuru aynalardan,
olursun birden çekerler gibi suyu balıkla yosundan.

Solarsa solsun,
gönlün değil ki bir kınalı kaşık.

Danyal NACARLI – Edebiyat Konağı Nisan 2010

Zıplardım olanca gücümle süpermen edasıyla
Daldırırdım elimi tam kalbine
Kaçıp gitse de parmaklarımın arasından
Benimdi..
Görürdüm hep onu bazen karbeyaz bazen de gökmavi..

İhmale gelmezdi
Kıskanırdı her şeyden
Başta topraktan, içindeki havadan, sudan..
Karartırdı gözlerini boşaltırdı gönlünden kopan ne varsa.

Her şekle sokardım onu içimden geçtiği gibi
Ben mahmur yaramaz çocuk
O ise mağrur ağırbaşlı sevgili..
Aklımın alamadığı, hayalimdeki her yere
Kanatsız uçururdu beni
Kuyruksuz uçurtma misali..

Bana ekstra büyüktü ama hafifti de
Ezemezdi beni ne kadar aciz, zavallı biriysem de..

Ben kendimi kandırdım..
Buluttan bir sevda yaptım!
Buluttan..
En kalite malzemeleri aldım tavan arasından
Edası, nazı tabi cabası..

Raflardaki kitap tozundan
Saçı sakalı aklaşmış entelektüel gibi,
Tebeşir tozundan ibaret tat duyusuyla
Hayatın tadını anlatan öğretmen gibi,
Nasırlanmış yazar parmaklarıyla da
Aktarabildim anca içimdekileri..

Üst düzey mimar keyfiyle koyuldum işe sonra
Bölüm birincisi mühendis cebiriyle baş edebildim
İçinden çıkılmaz onca hesaplarla..
Yedi katlı yığma bina dikmiş gibi
Duvarcı ustalığıyla da kotardım görevi..

Sonunda yaptım kendime o buluttan sevdayı..
Benimdi artık her şeyiyle
Ama..
Ama, o ne kadar dirense, istemese de
Saklamalıydım herkesten gizlice
Paylaşmak istemedim onu kimseyle
Kimilerine gelse de bu ne zalimce
Emekti, içimdeki en masum kıskançlıktı sebebi bence..

Seçtim kalbimin en derinlerinden
Bana göre en güzel, ihtişamlı çekmeceyi
Diğerleriyle aynı olsa da boyutu, hatta rengi
Çekiciliği üzerindeki yıpranmış zarafeti
Az da olsa kırmızısındaki asaleti..

Uçsuz bucaksız bi’ çölde vaha ararcasına
Gezindim pervasızca, haylazca
Sonunda yerleştirdim onu çekmecemin tam ortasına
Nükleer bomba başlığı takarmışcasına..

Kapattım kapısını
Taktım az hoyratca emektar asma kilidimi de
Kırdım titrek ellerimle bu kez anahtarı deliğinde
Saldım kalan parçasını da göz yaşlarımın seline
Tekrarı olmasın bu sahnenin
Bi’ kez daha dayanamam diye..

Olmadı, yapamadım..
Ben kendimi bir kez daha kandırdım..

Günler, aylar yine dört mevsim kış peşinde
Geceler hep geceleri kovaladı sanki
Her şafak yeni bi’ dolunayın
Her güneş soğuğun, karanlığın müjdecisi..

Dudaklarımda kaldı o son zerre
Damarlarıma akan bi’ lav gibi
Ellerimdeki koru göğsüme basarcasına
Her kalp atışında yineleyen sancısını,
Taa iliklerimde hissedene kadar..

Kaç kere demiştim bu son diye!
Bu un ufak, paramparça bedenine
Yaptığın onca eziyet yetmez miydi diye!
Sil, at artık asi uslanmaz hücrelerinden
O, ebedi sandığın yapmacık uykusundayken..

Ama olmadı işte yapamadım..
Ve’lakin anladım
Ben kendimi bi’ çok kez kandırdım..

VELİ DENİZ – Edebiyat Konağı 2010

Saçlarım rüzgârda, ayaklarım suda,
bekliyorum akılla yürek, hayalle fikir arasında.

Dalgalar vuruyor anlıma, soğuk ve serin-
merakla doluyor çocuksu gözlerime hasret.

Yükseliyor ezelimle ebedim,
ve doğuyor ıslak tuzundan analarım.

Dalgalar vuruyor karaya
Bakıyorum uzak…- buradan başkalara.
Kaçıyorum ekmekle ocaktan,
yatakla yuvadan, umutları topal yurdumdan,

arıyorum duvarsız direksiz özgürlüğünü
benim de sığacağım bir denizlerin.

Danyal Nacarlı – EdebiyatKonağı.net Şubat 2010

Âşık-ı aşka hicran zevk ü nümayiştir
Dudağında tebessüm ince bir naliştir

Aksi kırılmıştır aynasının surette
Gözlerine yarin nazlı resmi sinmiştir

Gündüzler karanlıkta geceye nisbette
Hayaller dahi uykuda kanli bir diştir

Nasıl bir dert ki bu nasibi yok şevkatte
Gün zati mecruh, geceye de kastetmiştir

Bu derdi anlatamam, ismi yok ki lügatte
Öyle bir maraz ki bu canıma göz dikmiştir

Kızıl gözyaşımı yağmura yüklemiştir
Yar, bir sen gözünü gözlerime iliştir

Fatih Duman – Edebiyat Konağı Şubat 2010

     Mevsim kış…Her gün gül fidanıyla konuşmaya karar veriyor ama vazgeçiyormuş.Kırılıyormuş tüm cesareti onun karşısında…Sonunda yaz mevsiminin gelmesini beklemeye karar vermiş çünkü yaz günlerinde her zamankinden daha canlı,daha yeşil oluyormuş.Aslında beklemeye karar verirken içinde birazcık bile olsa umut varmış çünkü gül fidanı kışın çiçek açmadığı zaman bahçede ondan daha güzel birçok kardelen oluyormuş ancak yoncanın gül fidanının yazın çiçek açıp daha da güzelleşeceğinden haberi yokmuş ve umutla yazın gelmesini beklemeye başlamış.Her dakikasını,her saniyesini kısaca her anını kendini daha da güzelleştirmek için harcıyormuş.Her yaprağıyla ayrı ayrı ilgileniyor hepsini yeşillerin en güzeliyle süslüyormuş.Tüm kış boyunca bıkıp usanmadan hazırlanmış hazırlanmış hazırlanmış…
     Sonunda beklenen yaz gelmiş…Yonca kış boyunca gizli gizli hazırladığı güzelliğiyle aşkını söylemek için gül fidanının yanına gittiğinde gül fidanının yanaklarında çiçekler açtığını,etrafına eşi benzeri görülmemiş kokular saçtığını,kıpkırmızı çiçeğinin her bir yaprağının hafif hafif esen rüzgarla birlikte nazlı nazlı salındığını görmüş…Allah’ım bu ne güzellik,bu ne ahenk?Adeta bir mucizenin o gülün,yoncanın biricik gülünün,bedeni ile kendi ruhunu birleştirerek yeniden hayat bulmasıymış,yoncanın karşısında duran bir yudum güzellik.İşte o anda güle ne kadar geç kaldığını anlamış zavallı yonca…Dili tutulmuş o güzelliğin karşısında.O çiçeksiz,en kötü haliyle bile yoncayı kendine deliler gibi,sırılsıklam aşık eden gül şimdi güzelliğini bir mucizenin ruhuyla birleştirmiş daha da güzel haliyle yoncanın önünde duruyormuş.Yonca önce umutsuzca aşkını söyleyecek gibi olmuş ama kelimeler henüz dudaklarına ulaşamadan kalbinden akan gözyaşlarıyla birlikte boğulup gitmiş.Tek söz bile söyleyemeden sessizce arkasını dönüp gitmiş;ağır adımlarla,umutsuzluğunun gölgesine doğru…Tekrar yalnızlığının gölgesine çekilmiş yonca…
     Yonca artık her gününü gülü izlemeye adamış…Gülü izledikçe onun da yaza aşık olduğunu anlamış.Onun da yaz için tüm güzelliğini toplayıp bir yudum,hatta bir yudum değil bir damla aşk umarak yazın kapısına gittiğini görmüş.Zaten onun gibi bir mucizeden başka bir şey de beklemiyormuş ama yine de yıkıldıkça yıkılmış yonca,gülün yazın kapısına doğru giderken attığı her adımda…O günden sonra gülden ayrı geçen, buram buram yalnızlık kokan her gün bir şeyler götürmeye başlamış biçare yoncadan.Her gün batan güneşle birlikte mutluluğu da batıyor onun yerine hüzün doğuyormuş yoncanın gönlüne.Biraz daha hüzün,biraz daha hüzün,biraz daha,biraz daha…Sonunda aşkının imkansızlığı yoncanın hayatını yaşanılmaz hale getirmiş.Artık dayanacak gücü kalmamış,gülünden ayrı yaşamaktansa ölümü yeğler olmuş ve intihar etmeye karar vermiş…Tüm hazırlığını tamamlamış ve esecek olan ilk rüzgarı beklemeye başlamış.Hayat kaynağı olan toprağını bırakıp kendini rüzgarın acı koynuna bırakacakmış yonca…Belki de en acı ölüm şekli olacakmış rüzgar çünkü rüzgarda da gülü hatırlatan birçok hatırası varmış…Her esen rüzgarda güle yapraklarının rüzgarla birlikte salınışını göstererek beceriksizce onu etkilemeye çalıştığını hatırlıyor acısına acı ekliyormuş,elinde olmadan.Ölürken de yine güle olan aşkının yıllarca verdiği ızdıraplarını hatırlaya hatırlaya öleceğini bilmenin de ne kadar  acı olacağını anlamış yine acı çeke çeke…Ama olsun…Zaten acısız ölüm var mıdır ki şu dünyada?Bir yandan aklında bu düşünceler olanca hızıyla dolaşırken diğer yandan da gelecek olan ilk  rüzgarı ,ölümü bekliyormuş yonca…Ölüm anı yaklaştıkça zaman giderek yavaş geçmeye başlıyormuş sanki yoncaya biraz daha acı çektirerek ona güle olan aşkının hesabını sormak istiyormuşçasına…
     Ne kadar gariptir ki canlılar ömrü boyunca hep zamanın yavaş geçmesini,biraz daha Dünyada kalmayı isterken ölüm anları gelirken o bekleyiş yerine,o birazcık daha yaşama hırsı yerine bir an önce ölmeyi isterler ama o zaman da zaman geçmek bilmez.O anlarda zaman o kadar yavaş akar ki adeta durma noktasına gelir sanki o canlının ölümünü biraz daha izlemek ister.Bu yüzden zaman insanların en büyük ve yenilmez düşmanıdır ama yine de herkes yenileceğini bile bile onunla mücadele etmeye çalışır ve çaresiz çırpınışlar sergiler.Burada tek istisna intihar edenlerdir.Onlar diğer canlıların aksine zamanın ve hayatın üstünlüğünü kabul etmiş ve bu imkansız mücadeleden kendi isteğiyle çekilen kişilerdir ama hep o anlarda da zamanla anlaşmış gibi ölüm gecikir.Yoncanın durumu da aynen böyleymiş.
     Yonca bu acı bekleyişin içindeyken aynı zamanda da tek tek yapraklarını koparıyor ve her yaprağına aşkını yazıyormuş satır satır…Her satırda gülünü anlatıyormuş ve sonra da gelecek sert rüzgarın habercisi olan meltemin koynuna bırakıyormuş yapraklarını “belki meltem aşkını yazdığı yaprakları güle götürür ve gül de okur da bana aşık olur ve son anda çeker beni bu dipsiz kuyudan” diye…Ömrü boyunca bir kere bile şans getirmeyen o dördüncü yaprağının varlığına ilk defa seviniyormuş yonca çünkü aşkına daha çok şiir yazabiliyormuş yonca o dördüncü yaprağı sayesinde.Kim bilir?Belki de dördüncü yaprağındaki o şansı da henüz doğmadan gül alıp götürmüştür yoncadan.Ne de olsa yoncanın kocaman aşkla dolu olan o küçücük kalbi dördüncü yaprağının en güzel yerinde gizliymiş.Şimdiyse diğer üçünü de gül için feda ediyormuş yonca…Gülsüz yapraklarının ne anlamı var ki?Ama her şeye rağmen ölmeden önce son şanstı o şanssız yapraklar yonca için…Dördüncü yaprağındaki şiirleri de bitirdikten sonra tüm olanlara rağmen teşekkür etmiş dördüncü yaprağına ve onu da bırakmış meltemin koynuna…
     Zaten hep rüzgarlar alıyordu yoncadan bir şeyler alınırken…Güle ilk defa rüzgarda ağır ağır salınan yeşillerin en güzel tonunu sergileyen yapraklarını gördüğünde aşık olduğu o tuhaf gün geldi aklına…O gün rüzgar olmasaydı ve gülün saçlarını savurmasaydı belki de aşık olmayacaktı yonca,güle.
     Yonca bu düşünceler içinde kıvranarak Allah’a zamanın bir an önce geçmesi ve ölümünün gelmesi için dua ederken duaları kabul olur ve sonunda beklenen rüzgar da tüm hiddetiyle gelip dayanır yoncanın kapısına onca sitemli bekleyişin hesabını en acı şekilde sormak istercesine…Artık yonca için ölüm kapının arkasında bekliyormuş.Aslında yoncayı kapının arkasında acımasızca bekleyen şey ölüm değil gülü ve ona olan aşkını unutmakmış.Yonca, gülü unutmanın ve huzura kavuşmanın hemen kapının arkasında olduğunu içine sindirince son kez derin bir nefeslik hava daha çalmış ona acıdan ve hüzünden başka hiçbir şey getirmeyen yalancı dünyadan.Derin bir solukla içine çektiği havayı ciğerlerinde hapsetmiş ve tek bir hareketle ardına kadar açmış kapısını ölüme…Kapının ardında sabırsızca bekleyen ölüm kapının açılmasıyla birlikte tüm kasvetiyle çökmüş yoncanın üzerine…Yonca son kez “Acaba gül yazdığım şiirleri okur da son anda gelir mi?” diye umutsuzca gülün evine doğru bakmış ama gördüğü tek şey gülün her zamanki gibi tüm güzelliğini yaza göstermeye çalışmasından başka bir şey değilmiş.İşte gördüğü son şeyden sonra gül içindeki son  ışığını da kaybeder ve artık hiç gücü kalmaz.Tabii ki bu güçsüzlüğünden ilk yararlanan da rüzgar olur ve tek hamlede yoncayı evinden ve aynı zamanda da bu hayattan alıp götürür…Yonca içinde gördüğü o son andaki acıyla birlikte bu dünyadan göç edip sonsuz huzur bulacağı ebediyete doğru yol alır geride kocaman,masum bir aşk bırakarak…

Selçuk Akgül – Edebiyat Konağı – Ocak 2010

Oyuncular
Ali Aziz ÇÖLOK
Bulut AKKALE
Didem GERMEN
S. ULAŞ BAKIR
Görkem Z. GÖNÜLŞEN
Şirin Ç. TAŞPINAR
Orhan ŞİMŞEK
Burak DUR
Beyti ENGİN

Bütün sofraları kaldır  önümden

Midemi bulandırıyor dönüp duran bu hezeyan

Geldiğim yere gidiyorum ben

Karmaşık mezar yerleri gibi şimdi odalarım

Dağılıyor yeryüzünün tenha yerlerine

Yalan konuşuyor televizyondaki şu adam

İştahlı bir sofranın başına üşüşmüş

Lokma lokma insan çiğniyorlar!

Daralıyor içim, yağlı  paçavra atıyorlar göğsüme

Ölüm uyanıyor bende nefes nefes üstüne

Sözüme kahırlar ilişiyor

Boğazıma uzanmış şu mâhir el gibi

Bırak da sanatsız öleyim şu perişan dâr-ı dünyada

Nasılsa ebru gibidir ölüm, hayat levhasında.

Beni kurtaracak söz mü  var bu azaptan,

Evrenin Önsözünden başka.

İlk söylenen

Hep söylenen

Son söylenen

Senin sözündür bunu bilirim

Alır neyim varsa köhneyen

Çıkar yanına gelirim.

Ne olur sabaha bırakma beni.

M.Zübeyir Koçulu – Edebiyat Konağı Ocak 2010

bu hüznün kokusudur
geceye alabildiğine sinmiş
ne var ne yoktur aleme dair
-alem ki iç içe girmiş-
bir vâveyla şeklidir ufukları saran
bulutu giyinmiş zâhir
 
sen; ey
aşka mâhir bilinen şehr-i kadîm
bir yangın yeridir şimdi kalbim
elifin yangınına sürününce
hayat denen şey
elde kalan bestesiz bir intizar
yeryüzüne değen şaşkın bir zevaldir
 
aynanın hunhar katline düştü gözlerim
bunda da vardır bir hayır derim
hayır, der
ölüme aşinadır bu şehir
olursa topraktan olur kaderim
ki mevt insana helaldir
yandıkça halelenir kalemim
sürer o meçhul vakte değin
kalbimdeki i’tizâr

M.Zübeyir Koçulu – Edebiyat Konağı 2010

İyi kötü, güzel çirkin her haliyle bir yılı daha geride bıraktık. Gelecek yılın bir öncekinden daha iyi olacağına dair umutlarımızı yitirmesek de bu yeni yılın birçok açıdan kaderdenk bir nokta olduğunu görmek gerekiyor. Böyle büyük değişimlerin yaşanacağı bir yıla çok büyük hayallerle girmek elbette beklenemez. Ancak yaşananlara bakarak daha sonrası için bu yılın bir dönüşüm yılı olacağını ümit ediyoruz. Elbette çiçekleri görmek için baharı beklemek gerekir. Bu nedenle de ülke adına yaşanan sıkıntıların önümüzdeki yıllar için yerini büyük bir ferahlığa bırakacağı ümidimizi yitirmeyelim. Ülkede yaşananları gerekenden fazla önemseyerek kültür sanatı daha doğrusu bu ülkenin geleceğini ihmal etmeyelim.  Çünkü ilerde bir gün tüm yaşananlar unutulacak ve bu ülke gerçek zenginliği olan kültür sanat ve medeniyet birikimiyle ayakta kalacak.

İnsan ister istemez bu yılların bir an önce geçmesini ümit ediyor. Yaşananların üzerimizde bıraktığı derin izler var. Bu yaraların iyileşmesi zaman alacağa benziyor.

Son yıllarda kültür ve sanata verilen önemin arttığına inanıyorum. Hem devlet olarak hem de belediyeler ve sosyal kuruluşlar olarak birçok girişimle karşı karşıyayız. Tüm bunlar gelecek adına bizleri daha da ümitlendirse de yapılan yatırımların daha dikkatli olması gerektiği gerçeğini gizlemiyor. Belediyeler çoğunluğu reklam amaçlı da olsa sanata ve edebiyata yatırım yapıyorlar. Bu yatırımların iyi değerlendirilmesi halinde yeni yılda büyük kırılmaların yaşanacağını düşünüyorum. Henüz birçok alanda yarım kalmış reformların bu yıl tamamlanacağı beklentisi içerisindeyim.

2010’un siyasal ve politik alanlarda yaşanan sıkıntılar anlamında 2009’dan daha geri kalacağını düşünmüyorum açıkçası. Bu nedenle ülkede bir şeylerin iyileşmesini bekledikten sonra kültür sanata olan yatırımları artırmayı düşünmek büyük bir ihmal olur kanaatindeyim.

2010 adına İstanbul Kültür Başkenti projesinin büyük bir fırsat olduğunu düşünüyor ve bunun yerinde kullanılacağını arzu ediyorum. Ayrıca bu arzuma diğer kültürel illerimizin de kültürel faaliyetlerini artırmasını eklemek istiyorum. Son zamanlar başlatılan uluslar arası ekonomik toplantıların benzerlerinin kültür sanat alanında da artırılması 2010 adına beklentilerimiz arasında. Taşra edebiyatının kendini toparlaması ve yeniden canlanması da en büyük temennilerimiz arasında. Çünkü son zamanlar popüler kültürün de etkisiyle ne yazık ki taşradan yeterince kaliteli eserler göremiyoruz. Yeni ve kaliteli dergiler bekliyoruz.

Yeni yılın tüm çile ve sıkıntılarıyla birlikte bu güzellikleri de beraberinde getirmeye gücü yeter mi bilmiyorum ama en azından şimdilik içimdeki umudu yitirmek istemiyorum. Kim bilir, her kaçış bir arayıştır aslında. Bir umut…

Ahmet Salih Sarıkaya

Fotoğraf: Edebiyat Konağı 2010