DİYARDAN Dİ YAR’A – Hilal TUNCEL

DİYARDAN Dİ YAR’A
Soru işareti dağ taş yürüdü durdu, sordu soruşturdu,
Kocaman bir ünleme dönüştü gürültülü
Koştu koştu yoruldu
Biraz duraksadı, bölündü
Üç nokta oldu düşündü…
Ağır ağır ilerledi, sessizce, hep vakur, uzun yol katetti
Bir çıkarım yapayım dedi bu yolculuktan
İki nokta üst üste oldu.
Birden üstteki nokta yukarı baktı dostunun sırtında,
Ne var dedi dostu yukarıda, anlatsana!
Gördüğü karşısında öyle büyülendi ki, lal oldu dilleri
Anlatamadı, konuşamadı,
Dost da görsün diye gördüğünü, feda etti kendini,
Yok etti bedenini.
Kalakaldı ortada şaşkın bir ‘nokta’
Sağa baktı ses yok
Sola baktı es yok
Döndü bir kez etrafında
Ondan gayrı kes yok.
Bir daha döndü aradı,
Bir daha döndü ağladı,
Yalnızım zannettikçe, gerçeği daha da kavradı…
Yukarı kaldırdı başını
İşte!… İşte görüyordu!
Hala dönüyordu…
Nokta’ydı altı üstü
Ama artık biliyordu
.
Hilal TUNCEL – Edebiyat Konağı Dergisi Sonbahar 2009