Bütün sofraları kaldır  önümden

Midemi bulandırıyor dönüp duran bu hezeyan

Geldiğim yere gidiyorum ben

Karmaşık mezar yerleri gibi şimdi odalarım

Dağılıyor yeryüzünün tenha yerlerine

Yalan konuşuyor televizyondaki şu adam

İştahlı bir sofranın başına üşüşmüş

Lokma lokma insan çiğniyorlar!

Daralıyor içim, yağlı  paçavra atıyorlar göğsüme

Ölüm uyanıyor bende nefes nefes üstüne

Sözüme kahırlar ilişiyor

Boğazıma uzanmış şu mâhir el gibi

Bırak da sanatsız öleyim şu perişan dâr-ı dünyada

Nasılsa ebru gibidir ölüm, hayat levhasında.

Beni kurtaracak söz mü  var bu azaptan,

Evrenin Önsözünden başka.

İlk söylenen

Hep söylenen

Son söylenen

Senin sözündür bunu bilirim

Alır neyim varsa köhneyen

Çıkar yanına gelirim.

Ne olur sabaha bırakma beni.

M.Zübeyir Koçulu – Edebiyat Konağı Ocak 2010

bu hüznün kokusudur
geceye alabildiğine sinmiş
ne var ne yoktur aleme dair
-alem ki iç içe girmiş-
bir vâveyla şeklidir ufukları saran
bulutu giyinmiş zâhir
 
sen; ey
aşka mâhir bilinen şehr-i kadîm
bir yangın yeridir şimdi kalbim
elifin yangınına sürününce
hayat denen şey
elde kalan bestesiz bir intizar
yeryüzüne değen şaşkın bir zevaldir
 
aynanın hunhar katline düştü gözlerim
bunda da vardır bir hayır derim
hayır, der
ölüme aşinadır bu şehir
olursa topraktan olur kaderim
ki mevt insana helaldir
yandıkça halelenir kalemim
sürer o meçhul vakte değin
kalbimdeki i’tizâr

M.Zübeyir Koçulu – Edebiyat Konağı 2010