yerle buluşurdu gözlerin hep,
suskundun.
bakışlarında ürkeklik…
küçük yüreğin kaldıramayacağın yüke hamal,
ve birgün sıkıldın tüm geçmişten!
yeniden başladı zaman…
hayaller üretmeye başladın.
beklentiler, umutlar…
yaşamı giderek daha çok sevdin.
umut diye bir uçurtma yaptın,
saldın maviliklere…
kuyruğu rüzgara aşık,
her gün buluşturdun onları,
buluşturmak istedin,
kimi zaman zorla…
mavilik dediğin hayatında umut uçurmanı zorla uçurtmak istedin!
iyi de ettin be çocuk!
iyi de ettin…
ilk bakışlarda garipsedin ama alıştın be çocuk…
uçsuz mavilikler karaya çalsa da,
umuduna destek bir rüzgar olmasa da
uçurtmanın kuyruğundaki umudunu,
her gün gökyüzüne sal be çocuk!
çünkü,
gökyüzün her zaman rengarenk umutlarla dolmalı!

Saydal UYSAL – www.edebiyatkonagi.net